జయదేవుని అష్టపదులలో ఐదవ
కీర్తన: సంచారాద్ అధార/రాసే హరిమిహ
రాగం: మోహన
తాళం: ఆది
రచయిత: భక్త జయదేవ్
భాష: సంస్కృతం
ఈ కీర్తనను ఇక్కడ వినండి
జయదేవుని అష్టపదులలో ఐదవ కీర్తన
"సంచారాద్ అధార/రాసే హరిమిహ" సాహిత్యం
శ్లోకం
విహరతి వనే రాధా సాధారణ ప్రణయే హరౌ
విగలిత నిజోత్కర్ష ఈర్ష్యావశేన గత అన్యతః
క్వచిదపి లతాకుంజే గుఞ్జన్మధు వ్రత మండలీ
ముఖర శిఖరే లీన దీనాపి ప్యువాచ రహస్సఖీం ||
పల్లవి
సంచారాద్ ఆధార సుధామధుర ధ్వని ముఖరిత మోహన వంశం
చలిత దృగంచల చంచల మౌళి కపోళ విలోల వతంసం
రాసే హరిమిహ విహిత విలాసం
స్మరతి మనో మమ కృత పరిహాసం ||
చరణం 1
చంద్రక చారు మయూర శిఖండక మండల వలయిత కేశం
ప్రచుర పురందర ధనురను రంజిత మేదుర ముదిర సువేశం ||రాసే||
చరణం 2
గోప కదంబ నితంబవతీ ముఖ చుంబన లంబిత లోభం
బంధు జీవ మధురాధర పల్లవ కలిత దర స్మిత శోభం ||రాసే||
చరణం 3
విపుల పులక భుజ పల్లవ వలయిత వల్లవ యువతీ సహస్రం
కరచరణోరసి మణిగణ భూషణ కిరణ విభిన్నత మిశ్రం ||రాసే||
చరణం 4
జలద పటల చలదిందు వినిందక చందన బిందు లలాటం
పీనపయోధర పరిసర మర్దన నిర్దయ హృదయ కవాటం ||రాసే||
చరణం 5
మణిమయ మకర మనోహర కుండల మండిత గండముదారం
పీతవసన మనుగత ముని మనుజ సురాసుర వర పరివారం ||రాసే||
చరణం 6
విశద కదంబ తలే మిళితం కలి కలుష భయం శమయంతం
మామపి కిమపి తరంగ దనంగ దృశ మనసా రమ్యం తం ||రాసే||
చరణం 7
శ్రీ జయదేవ భణిత మతి సుందర మోహన మధురిపు రూపం
హరిచరణ స్మరణం ప్రతిసంప్రతి పుణ్యవతా మనురూపం ||రాసే||
Jāyādēva Ashtapadi fifth kirtan
"San̄cārad adhāra/ Rāsē harimiha" in Phōnīks
Slokam
viharati vanē rādhā sādhāraṇa praṇayē harau
vigalita nijōttarṣa dīrṣyāvaśēna gatān'yataḥ
kvacidapi latākuñjē guñjanmadhu vrata maṇḍalī
khara śikharē līna dīnāpyuvāca rahas'sakhīṁ ||
Pallavi
San̄cārad adhara sudhāmadhura dhvani mukharita mōhana vanśaṁ
calita dr̥gan̄cala can̄cala mauḷi kapōḷa vilōla vatansaṁ
rāsē harimiha vihita vilāsaṁ
smarati manō mama kr̥ta parihāsaṁ ||
Verse 1
Candraka cāru mayūra śikhaṇḍaka maṇḍala valayita kēśaṁ
pracura purandara dhanuranu ran̄jita mēdura mudira suvēśaṁ ||rāsē||
Verse 2
Gōpa kadamba nitambavatī mukha cumbana lambita lōbhaṁ
bandhu jīva madhurādhara pallava kalita dara smita śōbhaṁ ||rāsē||
Verse 3
Vipula pulaka bhuja pallava valayita vallava yuvatī sahasraṁ
karacaraṇōrasi maṇigaṇa bhūṣaṇa kiraṇa vibhinnata miśraṁ ||rāsē||
Verse 4
Jalada paṭala caladindu vinindaka candana bindu lalāṭaṁ
pīnapayōdhara parisara mardana nirdaya hr̥daya kavāṭaṁ ||rāsē||
Verse 5
Maṇimaya makara manōhara kuṇḍala maṇḍita gaṇḍamudāraṁ
pītavasana manugata muni manuja surāsura vara parivāraṁ ||rāsē||
Verse 6
Viśada kadamba talē miḷitaṁ kali kaluṣa bhayaṁ śamayantaṁ
māmapi kimapi taraṅga danaṅga dr̥śa manasā ramyaṁ taṁ ||rāsē||
Verse 7
Śrī jayadēva bhaṇita mati sundara mōhana madhuripu rūpaṁ
haricaraṇa smaraṇaṁ pratisamprati puṇyavatā manurūpaṁ ||rāsē||
జయదేవుని అష్టపదులలో ఐదవ కీర్తన
"సంచారాద్ అధార/రాసే హరిమిహ" తెలుగులో
అనువాదం
శ్లోకం
విహరతి వనే రాధా సాధారణ ప్రణయే హరౌ
విగలిత నిజోత్తర్ష దీర్ష్యావశేన గతాన్యతః
క్వచిదపి లతాకుంజే గుఞ్జన్మధు వ్రత మండలీ
ముఖర శిఖరే లీన దీనాప్యువాచ రహస్సఖీం ||
అనువాదం
రాధ తన సఖిని గోప్యంగా కృష్ణుడి ప్రవర్తన గురించి ఫిర్యాదు చేస్తుంది.
వారు తేనెటీగల గుంజునిండిన కుజలో ఒక మకరందంలో ఉన్నారు.
కృష్ణుడు తనను పట్టించుకోకుండా బృందావనంలో ఇతర గోపికలతో
ఆటలు ఆడుతున్నాడు అని ఆమె తన సఖిని చెబుతుంది.
తన గౌరవం పోయిందని, తనను ఈర్ష్యతో కాల్చివేస్తున్నది
అని ఆమె వాపోతుంది.
పల్లవి
సంచారాద్ ఆధర సుధామధుర ధ్వని ముఖరిత మోహన వంశం
చలిత దృగంచల చంచల మౌళి కపోళ విలోల వతంసం
రాసే హరిమిహ విహిత విలాసం
స్మరతి మనో మమ కృత పరిహాసం ||
అనువాదం
ఓ ప్రియ సఖి, కృష్ణుడు తన మోహన వంశంపై మధురంగా వాయిస్తున్నాడు.
ఆయన పెదవుల కదలికల నుండి అమృతము వంటి స్వరాలు ప్రవహిస్తున్నాయి.
ఆయన చుట్టూ చూడుతున్నప్పుడు, అతని తలపై మయూరపింఛం
మరియు చెవికి వేలాడుతున్న కుండలు అద్భుతంగా ఊగుతున్నాయి.
ఆయన ఇతర గోపికలతో కలిసి బృందావనంలో రాసలీల నృత్యాన్ని ఆనందంతో
ఆస్వాదిస్తున్నాడు. నేను చాలా అవమానంగా అనుభూతి పొందుతున్నాను.
కానీ నా మనస్సు ఎప్పుడూ ఆయన గురించే ఆలోచిస్తుంది.
చరణం 1
చంద్రక చారు మయూర శిఖండక మండల వలయిత కేశం
ప్రచుర పురందర ధనురను రంజిత మేదుర ముదిర సువేశం
అనువాదం
శ్రీ కృష్ణుడి నలుపు జుట్టు మయూరపింఛాలతో అందంగా అలంకరించబడ్డాయి.
అది రంగుల ఇంద్రధనస్సుతో చుట్టుకొలిచిన దట్టమైన నలుపు
మేఘం లాంటిది. ఆయన నాకు తక్కువగా చూపుతున్నా, నా మనస్సు
ఎప్పుడూ ఆయన గురించే ఆలోచిస్తుంది.
చరణం 2
గోప కదంబ నితంబవతీ ముఖ చుంబన లంబిత లోభం
బంధు జీవ మధురాధర పల్లవ కలిత దర స్మిత శోభం
అనువాదం
ప్రియ సఖి, శ్రీ కృష్ణుడు యౌవనంతో ఉన్న గోపికలను ఆనందంగా
ముద్దులు పెడుతున్నాడు. ఆయన పెదవులు బందు పువ్వుల్లా
తీయగా ఉన్నాయి మరియు ఆయన భుజాలు కోమలమైన కోమల
పల్లవాల్లా నృపంగా ఉన్నాయి. ఆయన చిరునవ్వు వెలుగులు
విరజిమ్ముతోంది. ఆయన నన్ను పట్టించుకోకపోయినా,
నేను ఆయనను ఆలోచించడం మానుకోలేకపోతున్నాను.
చరణం 3
విపుల పులక భుజ పల్లవ వలయిత వల్లవ యువతీ సహస్రం
కరచరణోరసి మణిగణ భూషణ కిరణ విభిన్నత మిశ్రం
అనువాదం
కృష్ణుడు గోపికలను తన ఛాతీకి చేర్చినప్పుడు, వారి శరీరాలు
ఆనందంతో మిగలిపోయాయి. మణి ఆభరణాల నుండి
వెలువడుతున్న కాంతి కిరణాలు చీకటిని తొలగించాయి.
చరణం 4
జలద పటల చలదిందు వినిందక చందన బిందు లలాటం
పీనపయోధర పరిసర మర్దన నిర్దయ హృదయ కవాటం
అనువాదం
శ్రీ కృష్ణుడి నలిపిపై అందమైన చందనపు బొట్టు అలంకరించబడ్డది.
ఆలింగనాల వల్ల ఆయన ఛాతీ దృఢంగా మారింది.
ఆయన నన్ను పట్టించుకోకపోయినా,
నేను ఆయనను మర్చిపోలేకపోతున్నాను.
చరణం 5
మణిమయ మకర మనోహర కుండల మండిత గండముదారం
పీతవసన మనుగత ముని మనుజ సురాసుర వర పరివారం
అనువాదం
ఓ ప్రియ సఖి, కృష్ణుడు మణి పొదిగిన మకరాకృతి కుండలాలతో
మరియు అందమైన పీతాంబరంతో మెరిసిపోతున్నాడు.
నారదులాంటి ఋషులు, భీష్ములాంటి మహానుభావులు,
ఇంద్రుడి వంటి దేవతలు, ప్రహ్లాదులాంటి భక్తులు
అతి దయాసాగరుడైన భగవంతుడు కృష్ణుడిని ఆరాధిస్తారు.
నేను ఎప్పుడూ ఆయన్నే ఆలోచిస్తున్నాను.
చరణం 6
విశద కదంబ తలే మిళితం కలి కలుష భయం శమయంతం
మామపి కిమపి తరంగ దనంగ దృశ మనసా రమ్యం తం
అనువాదం
ఓ ప్రియ సఖి, శ్రీ కృష్ణుడు మన కలిసే ప్రదేశమైన కదంబ వృక్షం దగ్గర
నన్ను కలుస్తాడు. ఆయన కలియుగంలోని దుష్టాలను నిర్మూలించాడు.
ఆయన అప్రమితమైన ప్రేమను వర్ణించడం సాధ్యం కాదు. మన్మథుని శక్తి
నన్ను కృష్ణుడిపై గాఢమైన ప్రేమలో ముంచేస్తోంది. ఆయనను ఆలోచించడం
మానుకోలేకపోతున్నాను.
చరణం 7
శ్రీ జయదేవ భణిత మతి సుందర మోహన మధురిపు రూపం
హరిచరణ స్మరణం ప్రతిసంప్రతి పుణ్యవతా మనురూపం
అనువాదం
కవి శ్రీ జయదేవుడు కృష్ణుడి అత్యంత మోహకమైన సౌందర్యాన్ని మరియు
ప్రేమను వర్ణిస్తాడు. ఈ పవిత్రమైన గీతం కృష్ణుడి పాదకమలాలపై పరిపూర్ణ
భక్తిని ప్రోత్సహిస్తుంది. నేను ఎప్పుడూ శ్రీ కృష్ణుడి ఆనందకరమైన లీలలను
ధ్యానిస్తుంటాను.
Jayadeva Ashtapadi fifth kirtan
"San̄cārad adhāra/ Rāsē harimiha"
English Translation
Slokam
viharati vanē rādhā sādhāraṇa praṇayē harau
vigalita nijōttarṣa dīrṣyāvaśēna gatān'yataḥ
kvacidapi latākuñjē guñjanmadhu vrata maṇḍalī
khara śikharē līna dīnāpyuvāca rahas'sakhīṁ ||
Translation
Radha privately expresses her grievance to her confidante
about Krishna's conduct. They were in a hut beneath a bower
resonating with the buzzing of bees. She explains how Krishna was
ignoring her and delighting in the company of many other Gopikas
in Brundavana. She mourns that her self-respect is lost and that
she is consumed by jealousy.
Pallavi
San̄cārad adhāra sudhāmadhura dhvani mukharita mōhana vanśaṁ
calita dr̥gan̄cala can̄cala mauḷi kapōḷa vilōla vatansaṁ
rāsē harimiha vihita vilāsaṁ
smarati manō mama kr̥ta parihāsaṁ||
Translation
Oh dear friend, Krishna is sweetly playing on his enchanting flute,
Mohana. Honey-like melodies are pouring out from the movement
of his lips. As he gazes around, the peacock feathers adorning
his head and his dangling earrings are swaying gracefully.
He is joyfully engaging in the 'Rasaleela' dance in Brundavana
with other maidens. I feel deeply neglected, but my mind always
dwells only on him.
Verse 1
Candraka cāru mayūra śikhaṇḍaka maṇḍala valayita kēśaṁ
pracura purandara dhanuranu ran̄jita mēdura mudira suvēśaṁ
Translation
Sri Krishna's dark hair is elegantly adorned with peacock feathers.
It resembles a dense black cloud surrounded by a vibrant rainbow.
Even though he disregards me, my mind continuously thinks of him
alone.
Verse 2
Gōpa kadamba nitambavatī mukha cumbana lambita lōbhaṁ
bandhu jīva madhurādhara pallava kalita dara smita śōbhaṁ
Translation
Dear friend, Sri Krishna is joyfully kissing the young Gopikas.His lips are as sweet as 'Bandu' flowers, and his arms aregentle like tender leaves. His smile shines radiantly.Even though he is neglecting me, I cannot stop thinking about him.Verse 3
Vipula pulaka bhuja pallava valayita vallava yuvatī sahasraṁ
karacaraṇōrasi maṇigaṇa bhūṣaṇa kiraṇa vibhinnata miśraṁ
Translation
When Krishna embraced the Gopikas, their bodies
trembled with bliss. Radiant beams emerging from
his jewel-studded ornaments dispelled the darkness.
Verse 4
Jalada paṭala caladindu vinindaka candana bindu lalāṭaṁ
pīnapayōdhara parisara mardana nirdaya hr̥daya kavāṭaṁ
Translation
Sri Krishna's brow is adorned with a lovely
sandalwood mark. His chest turned firm due to tight embraces.
Even though he disregards me, I find it impossible to erase
him from my thoughts.
Verse 5
Maṇimaya makara manōhara kuṇḍala maṇḍita gaṇḍamudāraṁ
pītavasana manugata muni manuja surāsura vara parivāraṁ
Translation
Oh my friend, Krishna is glowing with dazzling, gem-encrusted
crocodile-shaped earrings and a splendid yellow robe.
Sages like Narada, noble souls like Bhishma, deities like Indra,
and devotees like Prahlada revere the most compassionate
Lord Krishna. My thoughts are always fixed on him.
Verse 6
Viśada kadamba talē miḷitaṁ kali kaluṣa bhayaṁ śamayantaṁ
māmapi kimapi taraṅga danaṅga dr̥śa manasā ramyaṁ taṁ
Translation
Oh my dear friend, Sri Krishna will meet me near the 'Kadamba' tree,
our secret meeting place. He destroys the evils of the Kali age.
His boundless love is beyond description.
The power of Manmadha is drowning me in deep affection for Krishna.
I cannot stop thinking about him.
Verse 7
Śrī jayadēva bhaṇita mati sundara mōhana madhuripu rūpaṁ
haricaraṇa smaraṇaṁ pratisamprati puṇyavatā manurūpaṁ
Post a Comment (0)